به گزارش دنیای سفر و به نقل از گاردین لغو تحریم ها تغییرات مثبتی را می تواند به همراه داشته و دولت بخشی از پول های آزاد شده را برای رفع چالش های محیط زیستی اختصاص دهد؛ در کنار آن سرمایه گذاری های بین المللی برای تکنولوژی های سبز نیز می تواند مورد تشویق قرار گیرد.

زمستان سال جاری آب به رودخانه زاینده رود بازگشت اما این امر مدت طولانی دوام نخواهد آورد. زمانی که باران زمستانی پایان یابد و برف های کوهستان آب شوند تقاضای زیاد برای آب موجب بازگشت گرد و خاک و خشکسالی به جای آب در این رودخانه خواهد شد. به طور همزمان بیابان زایی جنوب این استان را تهدید می کند؛ در شرق استان کرمان نیز 15 درصد از درختان پسته طی یک دهه گذشته از بین رفته اند.

در تهران بحران محیط زیستی به صورت مختلفی به چشم می خورد؛ تعطیلی مدارس که به واسطه آلودگی هوا در زمستان اتفاق می افتد به یک رویه متداول تبدیل شده است. مه ناشی شده از ترکیبی از اگزوز و گرد و غبار که از تالاب های خشک شده غرب کشور همزمان با قرار گرفتن رشته کوه البرز در شمال این استان و نگه داشتن آلودگی، میلیون ها نفر از شهروندان را دچار مشکل کرده است.

از سال 2010 تولید ناخالص داخلی به دلیل تحریم ها بین 15 تا 20 درصد کاهش داشته است و نرخ بیکاری نیز به 20 درصد و بالاتر بین جوانان رسیده است.

این عوامل در کنار کاهش درآمدهای نفتی به دلیل تحریم و اقتصاد متزلزل موجب شده منابع برای محیط زیست کاهش یابد. در کنار تحریم ها، شتاب برای دستیابی به رشد اقتصادی به جای تشویق پایداری محیط زیست نیز مجموعه آسیب هایی را به این حوزه وارد کرده است. علاوه بر آن کمبود بنزین وارداتی نیز منجر به تولید سوخت های غیراستاندارد و در نتیجه کاهش کیفیت هوا در شهرها شد.

کاهش تحریم ها فرصت هایی را برای تغییرات مثبت به همراه آورده است. به ویژه آنکه در کنفرانس تغییر اقلیم که در پاریس برگزار شد این کشور بر تاثیر تحریم بر تعهدات ایران در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای اشاره کرده بود. با حذف تحریم ها رئیس سازمان محیط زیست ایران این ادعا را مطرح کرده است که 12 درصد تا سال 2030 ایران در کاهش انتشار گازهای گلخانه ای وارد عمل می شود این در حالی است که در صورت بقای تحریم ها این رقم 4 درصد بود.

معصومه ابتکار در مصاحبه ای که با بی بی سی در زمان کنفرانس پاریس داشت این گفته را مطرح کرد که ایران باید در سیاست های خود در این زمینه بازنگری خواهد داشت. در یک سطح عالی تر بحران آب به عنوان تهدیدی برای بقای ایران و نه تنها به عنوان مانعی برای رونق آن مطرح شده است. به این ترتیب لغو تحریم ها می تواند تغییرات مثبتی را برای دولت در اختصاص منابع مالی برای این حوزه و ترغیب سرمایه گذاران بین المللی در عرصه فناوری های سبز داشته باشد.

کارشناسان ایرانی برای مدت طولانی در انتظار دسترسی به تجهیزات فنی برای نظارت بر آلودگی هوای تهران بودند که به واسطه تحریم ها، وارد کردن آن بسیار دشوار بود. اما آلودگی هوا تنها چالش محیط زیستی در عرصه های شهری نیست. ایران همچنین به سرمایه گذاری های بیشتر برای برای توسعه و بهبود زیرساخت های حوزه آب و فاضلاب شهری دارد. دسترسی به تکنولوژی های توزیع و جمع آوری نیز بدون تحریم ها بسیار آسان تر خواهد بود و خوشبختانه کشورهای اروپایی مانند دانمارک، آلمان و سوئد نسبت به آن علاقه نشان داده اند.

کشاورزی همچنین با استفاده 92 درصد از منابع آبی می تواند از منافع انتقال دانش و تکنولوژی بهره مند شود. آبیاری ناکارآمد و فعالیت های کشاورزی ناپایدار به تلفات قابل توجه آب و کاهش آب های زیرزمینی کشور منجر شده است. اگر این روند به همین صورت و بدون تغییر باقی بماند کشت بیش از حد در نهایت فرونشت زمین و بیابان زایی را به همراه داشته و بخش های بزرگی از این کشور را به مکان های غیرقابل سکونت تبدیل می کند.

برای رفع این معضلات حذف تحریم ها می تواند مزایایی را برای ایران به ارمغان بیاورد. سازمان محیط زیست می تواند روابط نزدیک تری را با همتایان بین المللی در خصوص تسهیل دستیابی برای تکنیک های به روز و دانش چگونگی مقابله با چالش های مشابه به دست آورد.

علاوه بر سرمایه گذاری مستقیم در بخش کشاورزی به منظور کاهش تخریب محیط زیست، ایران می تواند از رشد صنعتی پایداری نیز با بهبود بهره وری آب برخوردار شود. ایرانی که با معضل تحریم مواجه نیست می توند نسبت به امنیت غذایی و خودکفایی در این زمینه حساسیت کمتری داشته باشد و به این ترتیب بخش کشاورزی خود را کوچک تر کند. این کشور همچنین می تواند تولیدات صنعتی خود را بهبود بخشیده و محصولاتی که به آب فراوان نیاز دارند را وارد کند.

دنیای سفر


Shortlink: